Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Τα περισσότερα άστρα γεννιούνται σε συστάδες, κάποια αφήνουν το «σπίτι»




Credit: SO/L. Caliada
Καλλιτεχνική απεικόνιση παρουσιάζει ένα είδος δυαδικού συστήματος άστρων.





Νέες μελέτες μοντελοποίησης από το Carnegie του Alan Boss, καταδεικνύουν ότι τα περισσότερα από τα αστέρια που βλέπουμε, σχηματίστηκαν όταν τα ασταθή συμπλέγματα των νεοσύστατων πρωτοάστρων χωρίστηκαν. 
Αυτά τα πρωτοάστρα γεννήθηκαν από περιστρεφόμενα νέφη σκόνης και αερίων, τα οποία δρουν ως "φυτώρια" για το σχηματισμό αστέρων. 
Σπάνιες δέσμες πολλαπλών πρωτοάστρων παραμένουν σταθερές και ώριμες σε συστήματα πολλών αστέρων. 
Οι ασταθείς συστάδες εκτοξεύσουν άστρα, μέχρι να επιτευχθεί η σταθερότητα και καταλήγουν ως ενιαία ή δυαδικά αστέρια. 
Η εργασία δημοσιεύεται στο The Astrophysical Journal (Το Αστροφυσικό Περιοδικό).






Credit: Alan Boss
Αυτές οι εικόνες δείχνουν την κατανομή της πυκνότητας στο κεντρικό επίπεδο του τρισδιάστατου μοντέλου ενός μοριακού πυρήνα νέφους από το οποίο γεννιούνται αστέρια. Το μοντέλο υπολογίζει την εξέλιξη του νέφους πάνω από το χρονοδιάγραμμα ελεύθερης πτώσης, τα οποία δείχνουν το πόσο χρόνο θα χρειαστεί ένα αντικείμενο για να καταρρεύσει κάτω από τη βαρύτητά του, χωρίς τις αντίθετες δυνάμεις να παρεμβαίνουν. Ο χρόνος ελεύθερης πτώσης είναι ένα κοινό μέτρο για τη μέτρηση του χρονοδιαγράμματος των αστροφυσικών διαδικασιών. Στο α) ο χρόνος ελεύθερης πτώσης είναι 0.0, δηλαδή αυτή είναι η αρχική διαμόρφωση του νέφους, και κινείται με το μοντέλο που δείχνει τον πυρήνα νέφους σε διάφορα στάδια της κατάρρευσης: β) μια στιγμή ελεύθερης πτώσης από 1,40 ή 66.080 χρόνια· γ) μια στιγμή ελεύθερης πτώσης από 1,51 ή 71.272 χρόνια· και δ) μια στιγμή ελεύθερης πτώσης από 1,68 ή 79.296 χρόνια. Η κατάρρευση διαρκεί κάπως περισσότερο από μία φορά ελεύθερης πτώσης σε αυτό το μοντέλο, λόγω της παρουσίας των μαγνητικών πεδίων, η οποία επιβραδύνει τη διαδικασία κατάρρευσης, αλλά δεν είναι αρκετά ισχυρή για να εμποδίζει το σύννεφο από τον κατακερματισμό σε ένα πολλαπλό σύστημα πρωτοάστρου (δ). Για το πλαίσιο, η περιοχή που φαίνεται στο α) και β) είναι περίπου 0,21 έτη φωτός (ή 2,0 χ 1017 εκατοστά) ολόκληρη, ενώ η περιοχή που φαίνεται στο γ) και δ) είναι περίπου 0,02 έτη φωτός (ή 2,0 χ 1016 εκατοστά) ολόκληρη.



"Όταν κοιτάζω προς τα πάνω στο νυχτερινό ουρανό," λέει ο Boss, «το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να δει ότι τα δυαδικά αστέρια είναι ο κανόνας, και όχι η εξαίρεση. 
Οι νέοι υπολογισμοί βοηθούν να εξηγήσουμε γιατί τα δυαδικά είναι τόσο άφθονα."



Μετάφραση: To-New-Sas

Πηγή: phys.org

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Φεισμπουκ

Τουιτερ